Όταν το ιστορικό καφενείο «Το Αγνάντι» στην Τήνο κινδύνευσε να κλείσει οριστικά, ένας πιστός επισκέπτης του αποφάσισε να μην το επιτρέψει.
Ο Μιχάλης Κοτζαμπαλτίρης μιλά στο Newsonline.gr για τη δεύτερη ζωή του θρυλικού μαγαζιού στον Κτικάδο, που επιστρέφει με τα ίδια παλιά ράφια, τις ίδιες αγνές τηνιακές γεύσεις και την ίδια σπιτική ζεστασιά.
Στον Κτικάδο, ένα από τα πιο όμορφα χωριά της Τήνου, υπάρχει ένα μικρό μαγαζί που μοιάζει σαν να σταμάτησε ο χρόνος. Ξύλινα ράφια, οικογενειακές φωτογραφίες, λουλουδάτα τραπεζομάντιλα, ένα παλιό σκρίνιο και μια αυλή που αγναντεύει τις πλαγιές του νησιού. Το Αγνάντι δεν προσπαθεί να αναπαραστήσει την παλιά Τήνο· είναι κομμάτι της.
Για περισσότερες από τέσσερις δεκαετίες, το Αγνάντι ταυτίστηκε με την κυρία Λένη και τον κύριο Γιάννη, το ζευγάρι που το κράτησε ζωντανό με την απλότητα, τη φιλοξενία και τη μαγειρική του. Οι ντόπιοι και οι επισκέπτες σταματούσαν εδώ για το κατσικάκι στον φούρνο, το μοσχαράκι κοκκινιστό και τους τηνιακούς μεζέδες, αλλά κυρίως για εκείνη τη σπάνια αίσθηση ότι μπαίνεις περισσότερο σε σπίτι παρά σε ταβέρνα.
Όταν η κυρία Λένη έφυγε από τη ζωή, πριν από δύο χρόνια, και ο κύριος Γιάννης δεν μπορούσε πλέον να συνεχίσει, φάνηκε πως ένας ακόμη ιστορικός χώρος του νησιού θα έκλεινε τον κύκλο του. Τα παιδιά της οικογένειας δεν επιθυμούσαν να συνεχίσουν την επιχείρηση και το μέλλον του Αγναντιού έμοιαζε αβέβαιο.
Σήμερα γράφεται ένα νέο κεφάλαιο. Ο επιχειρηματίας Μιχάλης Κοτζαμπαλτίρης, αποφάσισε να δώσει μια δεύτερη ζωή, επενδύοντας όχι σε ένα ακόμη concept, αλλά σε ένα κομμάτι της προσωπικής του μνήμης. Γιατί στο Αγνάντι δεν ερχόταν ως επιχειρηματίας. Ερχόταν ως επισκέπτης, σχεδόν κάθε καλοκαίρι, μετά το μπάνιο αλλά και για το τελευταίο γεύμα πριν αφήσει πίσω του την Τήνο.
«Όταν μάθαμε ότι η οικογένεια δεν μπορούσε να συνεχίσει το μαγαζί, αισθάνθηκα ότι δεν έπρεπε να χαθεί. Για μένα το Αγνάντι ήταν πάντα μια στάση πριν φύγω από το νησί. Το τελευταίο τραπέζι, η τελευταία γεύση της Τήνου. Δεν ήθελα να το αλλάξω. Ήθελα να το κρατήσω ζωντανό» λέει στο Newsonline.gr ο Μ. Κοτζαμπαλτίρης, ο οποίος, αν και στην Αθήνα δραστηριοποιείται σε πιο casual concepts (La Pizzetta, το Καλαμάκι της Αιόλου και το rooftop Bargalow), στην Τήνο επέλεξε να κάνει ακριβώς το αντίθετο: να επενδύσει στην αυθεντικότητα ενός ιστορικού καφενείου.
Η ανακαίνιση έγινε με σεβασμό. Τα παλιά ξύλινα ράφια ξηλώθηκαν, συντηρήθηκαν και μπήκαν ξανά στη θέση τους. Τα οικογενειακά κάδρα, το σκρίνιο, τα αντικείμενα του παλιού μπακάλικου, όλα διατηρήθηκαν. Ο χώρος δεν θυμίζει εστιατόριο που προσπαθεί να δείξει «παραδοσιακός». Είναι ένα σπίτι που απλώς συνεχίζει να υποδέχεται κόσμο, όπως έκανε εδώ και δεκαετίες.
Και η κουζίνα ακολουθεί την ίδια λογική. Μικρός κατάλογος, τοπικές πρώτες ύλες και συνταγές που δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν. Το κατσικάκι Τήνου στον φούρνο, το μοσχαράκι κοκκινιστό, οι ντοματοκεφτέδες, οι κεφτέδες, η φρουτάλια, η λούζα, τα τοπικά τυριά και τα αυγά του νησιού συνθέτουν ένα μενού που πατάει γερά στην παράδοση. Δίπλα τους βρίσκουν θέση το χταπόδι ξιδάτο, ο γαύρος μαρινάτος και τα καλαμάρια, ενώ τα περισσότερα λαχανικά, οι πατάτες και τα τυριά προέρχονται από παραγωγούς της Τήνου.
Σημαντικό κομμάτι της εμπειρίας είναι και η κάβα. Περισσότερες από είκοσι ετικέτες τσίπουρου και ούζου από όλη την Ελλάδα, τοπικά κρασιά, αλλά και λίγα κοκτέιλ με βάση το τσίπουρο, δίνουν στο Αγνάντι τον χαρακτήρα ενός σύγχρονου καφενείου, χωρίς να αλλοιώνουν την ταυτότητά του.
