Σε απόσταση αναπνοής από την κοσμοπολίτικη και θορυβώδη Μύκονο, δύο μικρά κυκλαδίτικα νησιά, η Δήλος και η Ρήνεια (γνωστά στους ντόπιους και ως «πάνω και κάτω Δήλες»), κουβαλούν μια τεράστια ιστορία που στην αρχαιότητα ξεπερνούσε σε φήμη οποιοδήποτε άλλο μέρος του τότε γνωστού κόσμου.

Αν και σήμερα θεωρούνται ακατοίκητα, μια μικρή ομάδα ανθρώπων —αρχαιοφύλακες, κτηνοτρόφοι, αρχαιολόγοι και άνθρωποι που μεγάλωσαν εκεί— διατηρεί ζωντανό τον ισχυρό δεσμό με αυτά τα ιερά χώματα.

Το Φως, η Ιστορία και η Ζωή στον Αρχαιολογικό Χώρο
Η Δήλος, ο μυθικός τόπος γέννησης του Απόλλωνα και της Άρτεμης, αποτελεί έναν ολόκληρο, υπαίθριο αρχαιολογικό χώρο. Στην αρχαιότητα υπήρξε έδρα της Δηλιακής Συμμαχίας και ένα πανελλήνιο ιερό με τεράστιο πλούτο.

Οι Αθηναίοι, μάλιστα, στην προσπάθειά τους να ελέγξουν το νησί οικονομικά και πολιτικά, επέβαλαν την «κάθαρση» το 426-425 π.Χ., απαγορεύοντας τις γεννήσεις και τους θανάτους πάνω στη Δήλο και μεταφέροντας όλους τους τάφους στη γειτονική Ρήνεια.

Στα νεότερα χρόνια, ο τουρισμός της Μυκόνου ξεκίνησε ουσιαστικά από τους επισκέπτες που κατέφθαναν με κρουαζιερόπλοια για να θαυμάσουν τη Δήλο.

Πίσω από την τουριστική κίνηση, όμως, κρύβονται οι προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων του νησιού.