Το πρώτο μεγάλο τριήμερο του καλοκαιριού, φέτος από τις 30 Μαΐου ως την 1η Ιουνίου, πέφτει σε μια παράξενη, όμορφη στιγμή. Τα ποτάμια κατεβάζουν ακόμη νερό από τα χιόνια, τα πλατάνια μόλις έβγαλαν φύλλωμα, και η θάλασσα αρχίζει να ζεσταίνεται για τις πρώτες βουτιές. Διάλεξα τέσσερις τόπους που πατούν ακριβώς πάνω σε αυτό το κατώφλι: από τα ποτάμια της Πίνδου ως τη λευκή άμμο των Κυκλάδων.

Τζουμέρκα

Ανεβαίνεις και κλείνουν τα αυτιά σου. Το Συρράκο στέκει στα 1.200 μέτρα, κρεμασμένο στην πλαγιά του Λάκμου, με στέγες από σχιστόλιθο που γυαλίζουν μετά τη βροχή. Δίπλα οι Καλαρρύτες, το χωριό των παλιών αργυροχόων. Αυτοκίνητο δεν μπαίνει, το αφήνεις στην άκρη και συνεχίζεις με τα πόδια, πάνω στο καλντερίμι. Τον Ιούνιο ο Άραχθος κατεβαίνει ακόμη ορμητικός. Η διαδρομή του rafting από την Πολιτσά ως το γεφύρι της Πλάκας κρατάει κάπου δύο ώρες και σε αφήνει μούσκεμα και γελαστό. Το μεσημέρι, παϊδάκια στα Πράμαντα και τσαλαφούτι, το ντόπιο κρεμώδες τυρί που το τρως με το κουτάλι. Αν προλάβεις, ανέβα ως τη Μονή Κηπίνας, κολλημένη μέσα στον βράχο σαν χελιδονοφωλιά.

Μάνη

Κατεβαίνεις προς τον νότο και τα δέντρα λιγοστεύουν, ώσπου μένει μόνο πέτρα. Οι πύργοι της Λακωνικής Μάνης, οχτακόσιοι περίπου, στέκουν ακόμη όρθιοι σε Βάθεια, Κοίτα και Λάγια. Μάρτυρες αιώνων που οι οικογένειες πολεμούσαν η μία την άλλη από στέγη σε στέγη. Βάση κάνεις την Αρεόπολη με τα γκρίζα της σοκάκια. Από εκεί, δέκα λεπτά κάτω στο Λιμένι: μπαίνεις στα διάφανα νερά κάτω από τους πύργους και ύστερα τρως φρέσκο ψάρι στην προκυμαία. Αφιέρωσε ένα πρωινό στο Σπήλαιο Διρού, όπου περνάς με τη βάρκα μέσα από το υπόγειο ποτάμι, εκεί που οι σταλακτίτες αγγίζουν το νερό. Και κλείσε στο Ταίναρο, το νοτιότερο σημείο της ηπειρωτικής Ελλάδας, εκεί που οι αρχαίοι έλεγαν πως άνοιγε η πύλη του Άδη.

Πήλιο

Εδώ το βουνό κοιτάζει τη θάλασσα. Στήνεις βάση σε ένα από τα χωριά: τη Μακρινίτσα με θέα ολόκληρο τον Παγασητικό, την Τσαγκαράδα μέσα στις καστανιές, τις Μηλιές με τη φημισμένη Σχολή του 1821. Το πρωί κατεβαίνεις από μονοπάτι στις παραλίες. Ο Μυλοπόταμος με τον βράχο που σκίζει στα δύο την αμμουδιά, η άγρια Φακίστρα, το λιμανάκι της Νταμούχαρης. Το νερό τον Ιούνιο είναι ακόμη δροσερό, αλλά καθαρό σαν γυαλί. Το βράδυ γυρίζεις πάνω για σπετζοφάι, το χωριάτικο λουκάνικο με τις πιπεριές, και ντόπιες πίτες στην πλατεία κάτω από τον πλάτανο. Το Πήλιο σε κάνει να θέλεις και τα δύο, βουνό και κύμα, μέσα στην ίδια μέρα. Και σου το επιτρέπει.

Κίμωλος

Η μικρή γειτόνισσα της Μήλου κράτησε αυτό που η άλλη έχασε. Στο Χωριό ανεβαίνεις στο μεσαιωνικό Κάστρο, χάνεσαι σε σοκάκια όπου δεν χωράει αμάξι, και βγαίνεις στους ανεμόμυλους του Ξαπλοβουνιού για το ηλιοβασίλεμα. Στη Γούπα οι ψαράδες φυλάνε ακόμη τις βάρκες τους μέσα στα σύρματα, σπηλιές σκαλισμένες στον μαλακό βράχο. Για μπάνιο, η Πράσσα: 250 μέτρα λευκή άμμος και νερό τόσο τιρκουάζ που μοιάζει στημένο. Πιο πέρα το Σκιάδι, ο βράχος σε σχήμα μανιταριού που τον δούλεψε ο αέρας χιλιάδες χρόνια. Το βράδυ, ψαροταβέρνα στην Αλυκή με ό,τι έβγαλε η μέρα. Νησί χωρίς πόζα. Γι’ αυτό αξίζει.

Φωτογραφίες: discovergreece.com